در مجموع، ۷۲.۷ درصد از خانوارهای شهری بررسیشده مالک مسکن بودهاند. سهم مالکیت در میان خانوارهایی که سرپرست آنها شاغل است، ۶۳.۹ درصد بوده؛ در حالی که این رقم برای خانوارهای دارای درآمد بدون کار به حدود ۸۶.۶ درصد میرسد. این تفاوت نشان میدهد درآمد فعلی، بهتنهایی نمیتواند توضیح کاملی برای وضعیت مالکیت ارائه کند.
تعداد افراد شاغل نیز همین الگو را تأیید میکند. خانوارهای بدون عضو شاغل، با سهم مالکیت ۸۴.۸۵ درصدی، در صدر قرار دارند؛ گروهی که بخشی از آنها را خانوارهای بازنشسته یا دارای درآمدهای غیرشغلی تشکیل میدهند. در مقابل، سهم مالکیت در خانوارهای تکشاغل ۶۵.۳۱ درصد است، اما در خانوارهای دارای دو شاغل یا بیشتر به ۷۴.۸۵ درصد افزایش پیدا میکند.
با این حال، مهمترین متغیر در توضیح مالکیت، سن سرپرست خانوار است. سهم مالکیت از ۲۵.۱۶ درصد در خانوارهای دارای سرپرست زیر ۳۰ سال، به ۸۸.۷۲ درصد در خانوارهای دارای سرپرست ۶۰ سال و بیشتر میرسد. نتایج مدل اقتصادسنجی نیز نشان میدهد با افزایش هر سال به سن سرپرست، شانس مالکیت مسکن حدود ۶.۸ درصد بیشتر میشود.
به این ترتیب، خانهدار شدن بیشتر یک فرآیند بلندمدت است؛ فرآیندی که در آن درآمد، پسانداز و انباشت دارایی در طول چرخه زندگی به هم پیوند میخورند.
